Όχι, δεν κλείσαμε! Και γράφουμε για το thin client computing

Παρά την οικονομική κρίση και τις απίθανες επιδόσεις μας στην ενίσχυση των «απλωμάτων» η spreads επι το αγγλικότερον, το Tech Spot blog υφίσταται ακόμη! Ο σκοπός είναι τώρα να υπενθυμίσω το σκοπό που εξυπηρετεί αυτό το τεχνολογικό blog. Σε εσάς και σε μένα…

Εξυπηρετεί λοιπόν την ανάγκη μου να εκφράζω τις εκάστοτε κατηγορίες, απόψεις και σκέψεις επάνω σε ζητήματα τεχνολογίας. Ενίοτε και για να σας παρασύρω σε παράξενες ατραπούς! Όπως σήμερα που θα γράψω για το thin client computing που επανέρχεται με μια καθυστέρηση 40 χρόνων!

Πριν αρκετά χρόνια, εποχές τοπολογίας δικτύων Star και Mesh, εποχές που το καλώδιο δικτύου είχε ωμική αντίσταση 50Ω και λεγόταν ομοαξονικό, εποχές που τα bugs ήταν ζωντανά και είχαν 6 ή 8 πόδια, τα κόστη των υπολογιστών ήταν δυσθεώρητα και λίγοι ήταν οι τυχεροί που μπορούσαν να έχουν ενα τοπικό δίκτυο δεδομένων, κυρίως πανεπιστήμια και μεγάλοι οργανισμοί, οι υπολογιστές που μπορούσαν να κάνουν επεξεργασία και αποθήκευση δεδομένων ονομάζονταν mainframe ή mini computer.

Οι χρήστες του «Συστήματος» χρησιμοποιούσαν χαζά τερματικά ή dummy terminals με τα οποία συνδέονταν στο mainframe και πρόβαλλαν σε μια μονόχρωμη οθόνη, το πρόγραμμα που εκτελούσε το mainframe. Έτσι, κάθε χρήστης μπορούσε να εκτελεί ενα «thread» του ίδιου λογισμικού, στον επεξεργαστή του server.

Οι υπολογιστές των χρηστών, μπορούσαν να είναι ιδιαίτερα οικονομικοί καθώς δεν χρειάζονταν ισχυρή CPU και αποθηκευτικό χώρο.

Τα οφέλη

Σε ενα τέτοιο σύστημα, η κεντρική επεξεργασία και διαχείριση, η χρήση ενός συγκεκριμένου παραμετροποιημένου λειτουργικού που θα χρησιμοποιούσαν όλοι οι χρήστες, ωφελούσε στην ασφάλεια και στον κεντρικό έλεγχο του συνολικού δικτύου.

Σταδιακά οι δυνατότητες των υπολογιστών βελτιώθηκαν, ώσπου ο δρόμος της «αποκέντρωσης» ήταν ο ποιο ενδεδειγμένος.

Με την έννοια αποκέντρωση, εννοούμε πως ο διαμοιρασμός της επεξεργασίας και αποθήκευσης σε όλα τα μέλη (υπολογιστές) ενος δικτύου ήταν οικονομικά, πιο συμφέρουσα λύση. Τα mainframes τελείωσαν και άρχισε η κυριαρχία των προσωπικών υπολογιστών.

Τότε φθάσαμε στον διαχειριστικό πανικό. Ο οποίος οφείλεται εν μέρει στην «σπασμένη» σε κομμάτια αγορά software των οποίων η υποστήριξη άρχισε να γίνεται βραχνάς. Διαφορετικά λειτουργικά, διαφορετικοί mailers, διαφορετικά applications… Για να μην αναφερθώ και στο security, τον ακρογωνιαίο λίθο που κάνει την οποιαδήποτε εγκατάσταση χρήσιμη και αποδοτική.

Εταιρίες όπως η Microsoft και η Red Hat ή τρίτοι κατασκευαστές λογισμικού προσπαθούσαν και συνεχίζουν να προσπαθούν να βελτιώσουν τα εργαλεία διαχείρισης σε βαθμό που να ολοκληρώνουν όσο περισσότερους τομείς και παραμέτρους γίνεται. Οι IT Managers καλούνται να ενοποιήσουν περιβάλλοντα που πλέον διαθέτουν computers, tablets, smartphonnes, netbooks, servers και σε λίγο οποιαδήποτε συσκευή μπορεί να δικτυωθεί. Πολύ συχνά μάλιστα χρειάζονται τόσα πολλά διαχειριστικά εργαλεία και ευρύτατες γνώσεις απο μεριάς IT, ωστε οι εταιρίες να δυσκολεύονται να κρατήσουν ενα υψηλό επίπεδο διαχείρισης και ασφάλειας.

Back to the roots

Σταδιακά, το web έγινε ταχύτερο και πιο προσβάσιμο. Ειδικά με την επερχόμενη έλευση του WiMax, οι always connected συσκευές θα είναι πολλαπλάσιες και ακόμα περισσότερο διαφοροποιημένες. Με αυτό το ρυθμό, η κεντρική διαχείριση ενος netbook που μετακινείται και είναι πάντα συνδεδεμένο θα μπορούσε να εμποδίζεται απο πολιτικές ασφαλείας άλλων δικτύων πρόσβασης, τα οποία χρησιμοποιεί ο mobile worker.

Οι συσκευές γίνονται σταδιακά, το λογισμικό τους. Ή ακόμα καλύτερα, οι υπηρεσίες που μπορούν να προσφέρουν. Λόγω όμως των ιδιαιτεροτήτων τους απο άποψης δυνατοτήτων επεξεργασίας και χώρου αποθήκευσης, κάποιες απο αυτές θα εμπόδιζαν το χρήστη να καταναλώσει σωστά την υπηρεσία.

Έτσι, το σκεπτικό άλλαξε. Για να γίνει η υπηρεσία προσβάσιμη με την ίδια ποιότητα ασχέτως συσκευής, θα έπρεπε να μεταφερθεί η επεξεργασία και η αποθήκευση αλλού. Στο σύννεφο… Σε μια τέτοια περίπτωση ο πάροχος θα αναγκαστεί να επωμιστεί το κόστος επεξεργασίας και αποθήκευσης, όμως παράλληλα θα μπορεί να παρέχει  μια αξιόπιστη υπηρεσία παντού και ανα πάσα στιγμή.

Βελτιώνοντας την αξιοπιστία, η υπηρεσία αποκτά μεγαλύτερη αξία. Κατ επέκταση συγκεντρώνει χρήστες οι οποίοι όταν αναγκαστούν εκ των πραγμάτων να πληρώσουν για αυτή, θα το κάνουν.

Αυτή είναι η κινητήρια δύναμη που κάνει εταιρίες όπως η Microsoft, η Google, η Apple, η Amazon και άλλες να σηκώνουν το κόστος της συγκέντρωσης επιτρέποντας στους χρήστες να εκμεταλλεύονται τις υπηρεσίες αυτές μέσω πολύ οικονομικών συσκευών όπως τα netbooks ή τα tablets.

Σταδιακά λοιπόν, επανερχόμαστε στη λογική του thin client computing, με τη βασική διαφορά όμως πως το mainframe μιας επιχείρησης μεταφέρεται σταδιακά στο mainframe μιας εκ των ανωτέρω εταιριών. Άρα η συγκέντρωση θα ωφελήσει την παροχή ασφάλειας και διαχειριστικού ελέγχου, εφόσον μεγάλο μέρος αυτών των εργασιών πραγματοποιείται συνολικά απο το σύννεφο.

Το κρίσιμο ερώτημα που προκύπτει είναι «τι ακολουθεί μετά;»

Υποψιάζομαι πως το επόμενο μεγάλο βήμα, θα είναι η φορητότητα των δεδομένων μεταξύ αυτών των παρόχων ωστε ο χρήστης να μπορεί να επιλέξει σε ενα περιβάλλον ανταγωνισμού την καλύτερη προσφορά. Γιατί αργά ή γρήγορα, όλες αυτές οι υπηρεσίες -όπως συνέβη με τα Google Docs- θα είναι χρεώσιμες.

Άρα μεταβαίνουμε ταχύτατα σε μια εποχή οπού ο υπολογιστής είναι το internet και οι συσκευές μας απλά τερματικά. Ίσως ονομαστεί Web 3.0 ίσως κάπως αλλιώς. Το μόνο σίγουρο όμως, είναι πως τελικοί χρήστες και εταιρίες θα μειώσουν αισθητά τα κόστη χρήσης εξελιγμένων υπηρεσιών, χωρίς το διαχειριστικό overhead που θα είχαν εαν τις εγκαθιστούσαν και συντηρούσαν οι ίδιοι.

Αν η ολοκληρωτική συγκέντρωση είναι θετικό βήμα ή αρνητικό μένει να το δούμε…