Καλό το σύννεφο. Αν όμως βρέξει;
Όλα αλλάζουν με ταχύτατους ρυθμούς ώστε να μεταβούμε σε μια client-server λογική όπου τα δεδομένα μας θα φιλοξενούνται αποκλειστικά στο “cloud” ή “σύννεφο” ή Google… Πες το όπως θες. Εκεί πάμε.
Και επειδή πάμε εκεί και παίρνουν τα μυαλά μας αέρα, θεωρώντας πως ένα μηχάνημα κάπου στον πλανήτη, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά μας, είναι ασφαλέστερο από τον υπολογιστή μας, έρχομαι να ταράξω τα νερά και να πω πως το Cloud είναι ο σίγουρος τρόπος για να σταματήσουμε να κοιμόμαστε ήσυχοι.
Δεν διαφωνώ πως τα δεδομένα μας πρέπει να μας ακολουθούν και δεν πρέπει να τα κουβαλάμε με τη μορφή μηχανήματος. Σε αυτό με βρίσκετε σύμφωνο.
Αυτό όμως που με απασχολεί είναι ο αριθμός των πιθανών σημείων που μπορούν να προξενήσουν αδυναμία πρόσβασης στα δεδομένα μου.
Ας τα δούμε ένα-ένα.
- Πρόσβαση στο Internet
Με κάποιο τρόπο πρέπει να έχω πρόσβαση στο Internet - Πρόσβαση σε DNS
Αφού βρώ Internet, θα πρέπει να λειτουργεί και να μην έχει «κρεμάσει» o DNS που με εξυπηρετεί - Πρόσβαση στο διεθνές Internet
Ναι, θα πρέπει οι γραμμές του παρόχου μου να μην έχουν κάποιο πρόβλημα στη σύνδεση με το εξωτερικό. Επίσης μετά τον πάροχο μου, μεσολαβούν αρκετά routing tables και υποθαλάσσια καλώδια που δεν θα πρέπει να έχουν κοπεί από κάποια φυσική καταστροφή - Πρόσβαση στην υπηρεσία που διατηρεί τα αρχεία μου
Θα πρέπει να λειτουργεί η όποια εταιρία διατηρεί τα δεδομένα μου και να μην έχει συμβεί κάτι που να εμποδίζει την πρόσβαση μου στα αρχεία μου. Θα πρέπει επίσης να είναι σοβαρή και να μην εξαφανίζει ολόκληρα mailboxes, ζητώντας μετά ένα απλό συγγνώμη σα να μη συνέβη τίποτα
Χρησιμοποιώ το cloud αρκετό καιρό τώρα. Υπολογίζω πως γύρω στο 10% του χρόνου που προσπάθησα να έχω πρόσβαση στις πληροφορίες μου, αδυνατούσα για κάποιον από τους παραπάνω λόγους. Έτσι άρχισα να σκέφτομαι τον όρο SLA (Service Level Agreement).
Πρόκειται για μια «υπόσχεση» από οποιονδήποτε προς οποιονδήποτε άλλο πως «αυτό θα λειτουργεί κατά τον συμφωνηθέντα τρόπο στο XX% του έτους. Συνήθως όσοι προσφέρουν SLAs μιλάνε με νούμερα πάνω από 99% και επαίρονται για αυτά. Δεν διαφωνώ.
Όμως με την λογική των παραπάνω ενδεχόμενων πηγών προβλημάτων, το συνολικό SLA μου, τείνει σε πολύ χαμηλότερα νούμερα. Καλούμαι λοιπόν να σκεφτώ κατά πόσο η αδυναμία πρόσβασης σε κάποια δεδομένα μου είναι ανεκτή, ας πούμε στο 10 – 20% των περιπτώσεων. Ή για να το θέσω και διαφορετικά, κατά πόσο μπορεί να γίνει ανεκτή η αδυναμία πρόσβασης, σε κάποια τυχαία στιγμή του χρόνου η οποία –σύμφωνα με το Μέρφυ- θα είναι και η πλέον σημαντική φορά που θα θελήσω να έχω πρόσβαση.
Με αυτό το συλλογισμό προσπαθώ να ξεπεράσω τον εκνευρισμό μου γιατί εδώ και λίγες ημέρες –δεν γνωρίζω με σιγουριά το γιατί- έχω συνεχή προβλήματα στην πρόσβαση αρκετών services της Google, όπως τα Google Docs…
Εάν σήμερα έληγε μια προθεσμία παράδοσης και εγώ είχα στηριχτεί στις γερές πλάτες της Google (ξεχνώντας τα υπόλοιπα σημεία ενδεχόμενων προβλημάτων) για την διατήρηση του σημαντικού αρχείου, τι θα συνέβαινε; Blame it on Google; Μήπως θα πρέπει να έχω μόνιμα ενεργοποιημένο το σύστημα Offline Mode για όλες τις online υπηρεσίες που χρησιμοποιώ;
Πως θα μπορέσει να πειστεί ο μελλοντικός diskless χρήστης να επαφίεται σε «ξένες» πλάτες; Πως θα πειστεί μια small business να μεταφερθεί στο Google Apps (το οποίο στην βασική έκδοση είναι χρεώσιμη υπηρεσία) και να αφήσει πίσω της τον Exchange;
Ξαναλέω, το πρόβλημα δεν είναι η αξιοπιστία της όποιας Google. Είναι η συνολική αξιοπιστία των διαδοχικών κρίκων που με συνδέουν με την όποια Google… Η οποία σήμερα και φαντάζομαι και στο μέλλον θα είναι χαμηλότερη από την αξιοπιστία ενός απλού NAS στο σπίτι μου. Στο οποίο μάλιστα θα μπορώ να έχω πρόσβαση με λιγότερους ενδιάμεσους από την περίπτωση ενός Commercial Cloud Service.
Δεν είμαι απόλυτος. Όμως προς το παρών, τα δεδομένα μου τα αισθάνομαι ποιο προσβάσιμα στον δίσκο του laptop μου – σε συνδυασμό με καθημερινό backup – από ότι τα RSS feeds μου στο Google Reader που ξαφνικά σταμάτησε να λειτουργεί.
