Κοινωνικές προεκτάσεις του Google Wave

Έως τώρα, είδαμε και αντιληφθήκαμε το πόσο ριζοσπαστικό είναι το Google Wave απο τεχνική άποψη. Αυτό όμως που είναι ακόμα ποιο ριζοσπαστικό και διαφαίνεται ήδη στον ορίζοντα, είναι μια νεα προσέγγιση της πληροφορίας και του ιδιοκτησιακού καθεστώτος που θα τη διέπει…

Εφόσον πρόκειται για πολυχρηστικό εργαλείο και όλα είναι δυνατό να αλλαχθούν ή να διαγραφούν ανα πάσα στιγμή απο τον οποιονδήποτε συμμετέχοντα, δεν υπάρχει η έννοια της ιδιοκτησίας επάνω στην πληροφορία…

Όταν αντιλήφθηκα αυτή την παράμετρο, χαμογέλασα ευχάριστα διότι εδώ μιλάμε για μια προσέγγιση η οποία θέλει ως κοινωνικό πείραμα, να αποδείξει πως ακριβώς επειδή όλοι έχουν πλήρη δικαιώματα επι όλων των πληροφοριών θα σεβαστούν το σύνολο και όχι μόνο τα «δικά τους» κομμάτια. Δεν υπάρχει «δικά τους» και «των άλλων». Υπάρχει ενα κοινό project!

Αυτή βέβαια δεν είναι η πρώτη φορά που συναντάμε κάτι τέτοιο, το ζούμε εδώ και πολλά χρόνια στο ταχυδρομικό κουτί της πολυκατοικίας μας. Όπου κανείς δεν σκέφτεται να «κλέψει» φάκελο που δεν του ανήκει αν και θα μπορούσε παρα πολύ εύκολα! Γιατί; Διότι απλούστατα δεν υπάρχει απαγόρευση, δεν υπάρχει κλείδωμα. Το ίδιο όμως ισχύει και για τα δικά του γράμματα. Ξέρει πως πάντα θα τον περιμένουν εκεί και κανείς δεν θα τα κλέψει… Το ίδιο ακριβώς έρχεται να εφαρμόσει το Google Wave. Μια άλλη φρέσκια προσέγγιση της κοινοκτημοσύνης. Και πιστεύω πως θα το πετύχει.

Ακόμα όμως και αν δεν πετύχει και βρεθεί ο κακοπροαίρετος που θα καταχραστεί την ισοτιμία με τα υπόλοιπα μέλη, διαγράφοντας ή αλλάζοντας πληροφορίες άλλων, τότε υπάρχει η δεικλίδα ασφαλείας που ονομάζεται Playback! Αυτός πιστεύω πως ήταν αρχικά και ο λόγος της δημιουργίας του Playback. Κάθε αλλαγή, κάθε προσθήκη, κάθε αφαίρεση, αποτελεί απλά ενα βήμα στο χρόνο και τίποτα δεν είναι τελεσίδικο. Άρα, οτιδήποτε γραφτεί στο wave, θα μείνει πάντα στο wave. Εαν λοιπόν, κάποιος διαγράψει κάτι, μπορεί κάποιος άλλος να δει ακριβώς τι αφαίρεσε πατώντας Playback. Εκεί μπορεί να ξαναβρεί την πληροφορία απο το παρελθόν και να την τοποθετήσει και πάλι στη θέση της…

Με λίγα λόγια, το Playback καθιστά αδύνατη την όποια κακόβουλη κίνηση…

Εδώ όμως γεννιούνται μερικές ακόμα απορίες που αναζητούν λύση. Εαν υπάρξει σημαντικός λόγος να διαγραφεί ενα μέλος ενος Wave λόγω κακής συμπεριφοράς τι γίνεται; Σε αυτή την περίπτωση, η μόνη λύση είναι η αντιγραφή του υπάρχοντος wave σε ενα νέο με την ανάλογη εντολή και ακολούθως η προσθήκη των ίδιων μελών που είχε το προηγούμενο χωρίς όμως την συμμετοχή του «ενοχλητικού» μέλους. Ταυτόχρονα, στο νέο wave πρέπει να ειδοποιηθούν τα μέλη πως το παλιό πρέπει να διαγραφεί απο όλους και να μεταφέρουν τη συνεργασία στο νέο. Ο ενοχλητικός δεν θα γνωρίζει τίποτα εκτός βέβαια απο την απόλυτη μοναξιά του wave του… Τώρα μπορεί να διαγράψει ή να κάνει ό,τι θέλει. Κανείς δε νοιάζεται!

Έλλειψη Κυριότητας

Όμως υπάρχουν κι άλλα θέματα που ανακύπτουν σταδιακά… Εφόσον δεν υπάρχει κυριότητα σε ενα wave, τότε ο καθένας θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τα αποτελέσματα της συνολικής εργασίας κατα το δοκούν; Για προσωπικό όφελος ας πούμε; Αυτό θα το κάνει χωρίς να ενημερώσει τους υπόλοιπους; Μήπως αυτό το άτομο αφήσει τους υπόλοιπους να εργάζονται πυρετωδώς ωστε να γίνει το απαραίτητο brainstorming που έχει ανάγκη για να έχει μια πραγματικά ολοκληρωμένη και σφαιρική εικόνα ενός ζητήματος, ωστε αργότερα να πουλήσει αυτό το αποτέλεσμα εκεί που θεωρεί σκόπιμο, χωρίς να αποδώσει στα μέλη τα ανάλογα κέρδη ως προς τη συμμετοχή τους; Και τελικά, μήπως όλοι σκεφτούν το ίδιο; Το μόνο σίγουρο, είναι πως αυτό είναι ενα πολύ σοβαρό πρόβλημα που οι δημιουργοί του wave δεν περιέλαβαν στην μελέτη λειτουργίας του. Ή μήπως το σκέφτηκαν;

Ίσως να το αφήσουν και αυτό να λειτουργήσει με τους απλούς κανόνες της Αναρχίας. Κάθε άτομο/συμμετέχων, επειδή ακριβώς μπορεί και γνωρίζει καλά πως όλοι μπορούν, να πράξουν το ίδιο, δεν θα το κάνει. Δεν θα δοκιμάσει να ξεγελάσει κανέναν γιατί απλά ξέρει πως κανένας δεν θα σκεφτεί να ξεγελάσει τον ίδιο γιατί όλοι σκέφτονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο για τους υπόλοιπους. Είναι σαν να βρίσκονατι δυο εχθροί με τα όπλα γεμισμένα και προτεταμένα ο ένας προς τον άλλο. Κανείς δεν θα πυροβολήσει ή θα πυροβολήσουν και οι δύο. Η πρώτη περίπτωση είναι win-win και η δεύτερη lose-lose.

Σίγουρα θα προκύψουν και άλλα τέτοια ερωτήματα στην πορεία και στην πράξη. Η επίλυση όλων όμως απο ο,τι φαίνεται, εναπόκειται στο απλό παράδειγμα του κοινόχρηστου ταχυδρομικού κουτιού.

Το ασύγχρονο είναι το σύγχρονο

Ναι είναι. Διότι όλες οι μεγάλες ανακαλύψεις, ιδέες και προτάσεις «σκάνε» απο εκεί που δεν το περιμένεις!  Την ώρα που είσαι στο δρόμο, στην άκρη ενος μπαλκονιού, στο ασανσέρ, στην παραλία…

Και θέλω εκείνο το λεπτό να κρατήσω αυτό που σκέφτηκα, να το καταγράψω και να το μοιραστώ. Για να δώσω εναύσματα στους υπόλοιπους ωστε κι εκείνοι να επεκτείνουν τους δικούς μου ορίζοντες σκέψης την στιγμή που θα μπορέσουν και όχι άμεσα. Αυτή η ασύγχρονη φύση του Google Wave, το κάνει μια ανεκτίμητη πηγή, δυναμική και εμπλουτιζόμενη στο διηνεκές. Αυτό κάνει το Google Wave το μοναδικό σημείο που χρειάζεται να επισκεφτώ όταν προβληματίζομαι για ενα θέμα. Για να δω πως το βλέπουν οι άλλοι. Χωρίς να ψάχνω διευθύνσεις email, χωρίς να «περιμένω» απαντήσεις. Απλά δημιουργώ ενα ερώτημα και το αφήνω να τρέχει… Αυτό ουσιαστικά μετατρέπει το προσωπικό μου ερώτημα σε συνολικό. Δεν είναι «ενα ακόμα email» που θα χαθεί πιεζόμενο απο τα νεώτερα emails που δεχόμαστε καθημερινά. Θα είναι εκεί πάντα. Όπως και οι απαντήσεις που θα φτάνουν με εναν ασύγχρονο τρόπο, βασισμένες στον ασύγχρονο τρόπο ζωής των μελών του wave.

Για παράδειγμα θα μπορούσα να ρωτήσω «Ποιό είναι το νόημα της ζωής;«. Μια πραγματικά ενδιαφέρουσα ερώτηση (εντάξει κ. ΟΚ, είναι 42 μου το εξηγήσατε). Εαν την έκανα με email, πιθανότατα να κατέληγε στο Spam ή στο Trash. Γιατί; Διότι την ώρα που εγώ έχω υπαρξιακές ανησυχίες, τα υπόλοιπα μέλη ασχολούνται με την καθημερινότητα τους… Δεν θέλουν να ασχολούνται με χαζές ερωτήσεις. Και πάει … Χάθηκε το momentum.

Όμως στο wave τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Σίγουρα κάποια στιγμή, όλοι έχουμε υπαρξιακές ανησυχίες. Κι εκείνη ακριβώς τη στιγμή μπορούν να μου πουν την άποψη τους. Τότε, που εκείνοι θα νοιώθουν όπως ένοιωθα εγώ τη στιγμή που ρωτούσα… Με την ειδοποιό διαφορά, πως αυτή τη φορά μπορούν να απαντήσουν και να συμμετέχουν.

Και όταν έχω ξανά υπαρξιακές ανησυχίες, ίσως πάρω κάποιες απαντήσεις. Μεταχρονολογημένες. Όμως αληθινές!