Οι άνθρωποι που δεν έβλεπαν τις ευκαιρίες

Στην χώρα μας, θέλουμε να παινευόμαστε για τα μυαλά που εξάγουμε, βαυκαλιζόμαστε. Και πολύ καλά κάνουμε! Διότι θές το άτιμο το γονίδιο, θές η ψώρα του μετανάστη (όποιας γενιάς), θέλεις το αίσθημα υπεροχής…Ό,τι θέλεις. Αλλά αυτό το κάτι είναι που κάνει κάθε τι μεγάλο να έχει και εναν Έλληνα μέσα.

Αυτοί ήταν και είναι οι πετυχημένοι (σύμφωνα με τα κοινωνικά πρότυπα), σε πολλούς μάλιστα χρωστάμε πάρα πολλά σαν κοινωνίες . Όλοι όμως, όσους εγω έχω στο μυαλό μου, ήταν και είναι αποτυχημένοι οικονομικά. Θα μπορούσαν να είναι εκτός απο πνευματικοί γίγαντες και οικονομικοί. Κάτι που συνήθως δεν συνάδει με την πνευματική καλλιέργεια…

Στην Ελλάδα του 2007, υπάρχουν λόγοι για να μείνει ενα τέτοιο μυαλό και να μην ξενιτευτεί. Δημιουργεί στην Πληροφορική, την Μηχανολογία και την Ιατρική. Αυτό το είδος μαϊμούς, δεν γνωρίζει απο λεφτά. Δεν αρκείται στην ικανοποίηση των χρημάτων και προτιμά την ικανοποίηση που παίρνει, όταν πετυχαίνει μια νέα μαθηματική λύση… Ή όταν καταφέρνει να «στρώσει» το πρόγραμμα που δημιουργεί. Κοιμάται και ξυπνά με την χαρά του μικρού παιδιού που περιμένει τον Αι Βασίλη του. Έχει άγχος. Απο εκείνα τα άγχη που στην άκρη έχουν φώς. Που θέλεις να ακολουθήσεις πάσει θυσία! Χωρίς να βγάλεις κέρδος και όφελος…

Αυτοί ήταν, είναι και θα είναι οι πραγματικοί πνευματικοί ηγέτες. Αναγνωρίσιμοι μετά θάνατον ή και ποτέ. Αλλά εκείνη η στιγμή ανακάλυψης, αποτελεί για εμάς, καθημερινότητα. Όπου κι αν βρίσκονται πλέον οι open source επιστήμονες του παρελθόντος…

Μετά απο αυτό το εισαγωγικό, λίγο βαρύ θα έλεγα, θα έρθω στο προκείμενο. Το ότι οι φαεινές ιδέες και οι ανακαλύψεις, αναζητούν χρηματοδότηση, το γνωρίζουμε όλοι πολύ καλα. Παράλληλα απαιτούν και ρίσκο ως ενα βαθμό. Πως είναι δυνατόν στη χώρα του Στοιχήματος και του τζόγου (μπορεί να ξεπερνάμε και το Las Vegas) οι επιχειρηματίες να είναι τόσο οπισθοδρομικοί και τελματωμένοι; Γιατί δεν μπορούν να βγάλουν απο το γερασμένο (όχι απαραίτητα ηλικιακά) ξεροκέφαλο τους την ταβέρνα, την αρπακόλα το τζόγο και τη μαφία; Θα δεχόμουν τέτοιες συμπεριφορές, σε ασταθή κράτη με αμόρφωτο πληθυσμό και κακές υποδομές. Δεν μπορώ να δεχτώ το σύνδρομο του «πάρτα Μπάμπη, πα’ να φύγουμε» στην Ελλάδα της Ε.Ε.

Η παραγωγή software στην Ελλάδα, είναι μια απο τις ποιοτικότερες στον κόσμο! Γνωρίζετε πως η Nokia-Siemens, έχει επενδύσει σε μόλις τρείς χώρες για την ανάπτυξη λογισμικού VoIP, ανάμεσα τους και την Ελλάδα; Πως είναι δυνατόν να επενδύουν οι ξένοι και να μην επενδυουν οι Έλληνες; Γιατί δεν θέλουν να δουν τις ευκαιρίες;

Κάποια ελληνικά ερασιτεχνικά sites έχουν τόσο μεγάλη επισκεψιμότητα και όμως, παραμένουν μικρομάγαζα. Δεν μπορούν να υψώσουν ανάστημα. Υπάρχει η ιδέα και η επισκεψιμότητα, υπάρχει η μακροβιότητα και δεν υπάρχει κανείς να δεί την ευκαιρία! Είναι εξοργιστικό να βλέπεις sites όπως το Joy, που αντίστοιχό του μπορεί να θεωρηθεί μόνο το YouTube (για τα εγχώρια δεδομένα), να μη γιγαντώνεται και να γίνεται πανευρωπαϊκό! Είναι μια απλή ιδέα. Απλούστατη. Αλλά έχει τη μαγιά ενος Μεγάλου site.

Κανένας επιχειρηματίας δεν βλέπει λεφτά σε αυτό; Ήθελα να ήξερα, έχει προσφέρει κάποιος χρήματα για την εξαγορά του; Έχει πάρει 500 τηλέφωνα για να πείσει τους ιδιοκτήτες του να το πουλήσουν;

Συγγνώμη κύριοι, αλλά το Google, η Yahoo και το YouTube δεν ήταν πάντα Μεγάλα. Ήταν μικρά sites. Που τα φράγκα (δηλαδή οι επενδύσεις -όχι στα άλογα, δεν εννοώ τέτοιες) τα έκαναν τεράστια. Αλλά όχι επειδή τα φράγκα μπορούσαν. Επειδή τα φράγκα ήταν η τροφή για τους servers, για τις βελτιώσεις κλπ.

Ξαναλέω. Μια καλή ιδέα φαίνεται. Φωνάζει. Ξέρουν όλοι μέσα τους πως πρόκειται για μια καλή ιδέα. Περιρρέουσα ατμόσφαιρα που λέμε.

Εσείς κ. Επιχειρηματία, δεν βλέπετε το περιρρέον χρήμα;