Πνευματικά (α)Δικαιώματα

Να τα πούμε;

Θα τα πούμε, είτε το θέλεις, είτε όχι. Με την αφορμή που πήρα απο τον Simo και το άρθρο του σχετικά με την χρήση κειμένων της blogόσφαιρας απο κερδοσκοπικά έντυπα, θα εκθέσω τη δική μου «ψαλμωδία».

Προ καιρού είχαμε εναν ένθερμο διάλογο, για τα θέματα πνευματικής ιδιοκτησίας επάνω στην μουσική επένδυση των podcasts και στο κατα πόσο, μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε αυτά εμπορική μουσική. Οι απόψεις παρατέθηκαν και βρέθηκε τελικά ενας σημαντικός αριθμός παλαιών podcasters που αντιμετωπίζουν το θέμα με σκεπτικισμό. Κοιτώντας λοιπόν σαν τρίτο μάτι την όλη φάση και εξαιρώντας τους όποιους εγωισμούς (δικούς μου ή όχι), θα έλεγα πως το κύριο συμπέρασμα που βγήκε απο την ιστορία είναι πως το θέμα Πνευματικά Δικαιώματα χαίρει σεβασμού απο την πλειονότητα των bloggers/podcasters. Και πολύ καλά κάνει… Τα διαδικαστικά είναι άλλο θέμα. Το σημαντικό είναι πως υπάρχει σεβασμός την πνευματικής δουλειάς. Απο ποιους; Απο τους αναρχο-αυτόνομους bloggers που δεν γνωρίζονται προσωπικά μεταξύ τους! Απο τους ανθρώπους που θα είχαν κάθε λόγο, κρυμμένοι πίσω απο μια οθόνη, να τα «γράφουν όλα στα @@ τους». Απο ενα χώρο που δεν έχει κανέναν νομικό πλαίσιο.

Κι όμως, σε ΚΑΘΕ άρθρο, σε κάθε σχόλιο, ΠΑΝΤΟΥ υπάρχει το «πόθεν έσχες», υπάρχει η παραπομπή στον συγγραφέα, ένα trackback ή ενα ping. Μια εξαιρετική ηθική απο ανθρώπους κάθε υπόβαθρου και λογικής, τόσο διαφορετικών μάλιστα όσο τα ίδια τα blogs τους.

Σε αυτό το κοινωνικό πείραμα λοιπόν, εαν κάποιος ξεφύγει άθελα του, χωρίς να τον υποχρεώσει κανείς μπαίνει στην ίδια λογική. Μόνος του…

Απο την άλλη μεριά τώρα, κάποιοι πιθανότατα «φρέσκοι» στο σπόρ -μπήκα είδα φασαρία και το έκανα θέμα- , επέλεξαν να «τραβήξουν» το υλικό αυτό σαν να ήταν blind text που δεν ανήκει σε κανέναν. Να το τοποθετήσουν σε μια εφημερίδα, να κοτσάρουν διαφημίσεις δίπλα και τέλος πάντων να κερδοσκοπήσουν με την πνευματική δουλειά άλλων.

Υπάρχει μια λέξη στο Internet που ονομάζεται Netiquette και κατ’ εμένα θα έπρεπε να υπάρχει στο Start Menu των Windows. Όταν μιλάς με κάποιον στο chatroom, όταν ανταλλάζεις email, όταν διαβάζεις ενα κείμενο δεν πρέπει να ξεχνάς πως πίσω του υπάρχει ενας ή περισσότεροι άνθρωποι. Δεν «βρίσκεται απλά σε μια διεύθυνση». Πρόκειται για πραγματική συζήτηση, πραγματική επικοινωνία, πραγματική πνευματική εργασία. Πραγματικός άνθρωπος!

Για να μιμηθώ τις Antipiracy διαφημισεις στα DVD, θα ρωτήσω.

ΘΑ ΕΚΛΕΒΕΣ ΠΟΤΕ ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΎΣΕΙΣ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ;

Θα φέρω ενα ακραίο παράδειγμα. Αποφασίζω να γράψω ενα βιβλίο με κείμενα bloggers. Η λογική τι λέει; Δεν θα ζητήσω την άδεια τους για αυτή την κίνηση; Μήπως θα έκανα το ίδιο με άρθρα εφημερίδων; Έτσι αυθαίρετα;

Ό,τι είναι δημοσιευμένο, δεν σημαίνει πως είναι ΤΖΑΜΠΑ ή δεν ανήκει σε κάποιον. Ανήκει στον δημιουργό του. Η οποιαδήποτε χρήση εκτός της ανάγνωσης, απαιτεί την άδεια του δημιουργού εκτός ενα γράφεται ξεκάθαρα πως ο δημιουργός επιτρέπει την ανευ όρων χρήση και αναδημοσίευση. Ας μην κοιτάμε το θέμα ανάποδα. Δεν υποχρεούμαι να βάζω Creative Commons ή οποιονδήποτε άλλο ΜΠΑΜΠΟΥΛΑ για να σταματήσω το πρόβλημα. Σημασία έχει να καταλάβουν, όσοι δεν το έχουν καταλάβει, πως οποιοδήποτε κείμενο και ιδέα επιβάλλεται να γίνονται σεβαστά.

Όπως η αλληλογραφία στο ισόγειο της πολυκατοικίας μας.

Υ.Γ. Μπράβο στον Arkoudo που φρόντισε να φτιάξει τον παρακάτω ιστότοπο. Λειτουργεί με τη φιλοσοφία του Creative Commons, δηλαδή δημιουργεί custom εικονίδια που ενημερώνουν τον επισκέπτη του όποιου blog, για το τι επιτρέπεται να κάνει και τι όχι με τα κείμενα. Είναι ελεύθερα για οποιαδήποτε χρήση; Είναι μόνο για ιδιωτική;

Η δική μου άποψη πάντως, όπως περιγράφω στην τελευταία παράγραφο του κειμένου, είναι πως είναι θέμα υποτυπώδους ευγένειας, να ζητάς την άδεια κάποιου για την αναδημοσίευση. Είτε αναφέρεται είτε όχι.