Κοινωνικό δωρεάν Wireless Internet…

Πριν λίγες ημέρες βρέθηκα σε φιλικό σπίτι για την καθιερωμένη support day (έλα ρε Αλέξη, να περάσουμε μια τα Windows κλπ κλπ). Αφού ολοκληρώθηκε η ρουτίνα του setup και λοιπών προγραμμάτων και οδηγών, έπρεπε να περαστούν patches, updates και άλλα καλούδια. Οπότε ο φίλος μου ανακοίνωσε πως “Internet γιοκ”. Δεν είχε! Μα, πως, γιατί, απάντηση δεν πήρα…

Το πρόβλημα παρέμενε. Δυο ήταν οι προφανείς λύσεις. Σύνδεση με PSTN και καλό Σαββατοκύριακο μέχρι να ολοκληρωθούν τα downloads ή να πάρω το laptop μαζί μου.

Υπήρχε όμως και μία τρίτη! Μια απροσδόκητα ευχάριστη ειδοποίηση των Windows (όχι σαν τις άλλες τις εκνευριστικές). Κλίκαρα την ειδοποίηση σαν τον μικρό που βουτάει την μαρμελάδα απο το απαγορευμένο σημείο… Τέσσερα ολόκληρα διαθέσιμα δύκτια! Τα δύο χωρίς προστασία σύνδεσης!

Αρχικά σκέφτηκα ως ο “έξυπνος” που βρήκε το “θύμα”. Η σύνδεση ήταν επιτυχής και μάλιστα ταχύτατη. Παίζοντας λίγο με το ipconfig, ping ανακάλυψα και άλλο ενα IP που απαντούσε. Προφανώς ήταν το IP του PC του “θύματος”. Στο μεταξύ τα Updates κατέβαιναν “μαλλιά”. Το σαρδόνιο χαμόγελο στο πρόσωπο μου και οι ακόλουθες ατάκες του στυλ “καλά ο μ@λ@κ@ς το έχει ανοιχτό;” , “Τρύπιος” και “Καμμια γκόμενα θα είναι που δεν έχει ιδέα” ήταν χαρακτηριστικά μιας αντίληψης που είχα εκείνη τη στιγμή. Μιας αντίληψης που πολλοί θα είχαν… Σίγουρα όχι όλοι.

Χρησιμοποίησα αυτή τη σύνδεση για περίπου μια ώρα. Ο σπόνσορας ήταν η λύση που με γλίτωσε απο μπερδέματα.

Αργότερα, άρχισα να σκέφτομαι κάποια πράγματα. Δεν μπήκα στην διαδικασία να ψάξω τρόπο να τρυπώσω στο PC του. Δεν “τσάκισα” την γραμμή του. Έκανα τη δουλειά μου και έκλεισα τη σύνδεση. Γιατί; Για τον απλούστατο λόγο πως ενδόμυχα σεβόμουν αυτό τον άνθρωπο που δεν ήξερα. Μου έκανε μια εξυπηρέτηση (είτε το γνώριζε είτε όχι) και σίγουρα θα ήταν μεγάλη γυφτιά απο μέρους μου, να κάνω την όποια μ***κία. Έτσι λειτούργησα. Χωρίς ιδιαίτερη σκέψη. Κάτι σαν το “το χέρι που σε ταϊζει δεν το δαγκώνεις”.

Θα συνδιάσω τα παραπάνω τώρα με δύο άλλα θέματα. Το ένα είναι τα Forthnet Hostpots που υπάρχουν σε διάφορες τοποθεσίες στη χώρα μας και προσφέρουν ασύρματη σύνδεση στο Internet με κάποιο αντίτιμο. Το δεύτερο είναι το νέο που διάβασα στο blog του HaVai για την εκκίνηση δραστηριότητας στην Ελλάδα, μια Ιρλανδικής εταιρίας, της Free Hotspot. Η εν λόγω εταιρία λοιπόν, θα προσφέρει δωρεάν πρόσβαση με την χρήση προβολής διαφημίσεων στους πελάτες της, ωστε να καλύψει τα έξοδα. Πρίν το WiMAX, καλή κίνηση, μετα δεν ξέρω…

Λέω λοιπόν, πως τουλάχιστον η Αττική θα μπορούσε να έχει δωρεάν Internet ΠΑΝΤΟΥ. Απο εμας τους ίδιους. Η ιδέα δεν είναι απόλυτα δικιά μου. Ανάλογη συσκευή έχει ήδη κατασκευαστεί και έχω γράψει για αυτήν. Το ζήτημα που δεν υπάρχει κάτι τέτοιο, δεν οφείλεται στην έλλειψη συσκευών. Οφείλεται αλλού.

1. Δεν θέλουμε να μοιραζόμαστε τη σύνδεση μας

Κανείς δεν λέει πως θα πρέπει να μοιραζόμαστε τη σύνδεση μας. Ας σκεφτούμε το πόσες ώρες το router μας μένει σβηστό ή χωρίς κίνηση και αναμμένο. Εκείνες τις ώρες θα μπορούσαμε να απενεργοποιούμε την ασφάλεια και να χαρίζουμε αυτό που ούτως ή άλλως δεν χρειαζόμαστε. Ή ακόμη στις περιόδους που απουσιάζουμε για μεγάλο διάστημα. Πάλι θα μπορούσαμε να κάνουμε το ίδιο. Ας το δούμε και απο μια άλλη σκοπιά. Μάθαμε να μοιραζόμαστε αρχεία μέσω του κάθε είδους P2P δικτύου. Δούνε και λαβείν δηλαδή. Αν αναλογιστούμε πως τις ώρες που απλά σερφάρουμε, μπορούμε να μοιράσουμε το bandwidth με κάποιον άλλο, μακροπρόθεσμα θα ωφεληθούμε όλοι μας. Σε μια στιγμή σαν αυτή που περιέγραψα νωρίτερα… Σε ενα καφέ, στο εξοχικό μας, παντού. Όλα είναι θέμα αντίληψης.

2. Φοβόμαστε για λόγους ασφαλείας

Δικαίως. Αλλά δεν φοβόμαστε όταν ανοίγουμε τις ports του “γάιδαρου” ή του torrent. Γιατί κατα εναν ανεξήγητο τρόπο, πιστεύουμε πως είναι πιο επικίνδυνο να ξεκλειδώσουμε το wireless απο τους κινδύνους που ενέχουν μερικές NATed ports στο router μας 24/24. Αυτό γιατί σκεφτόμαστε πως ο Internet κίνδυνος είναι μακρια (με τη φυσική έννοια) ενώ ο ασύρματος πιο κοντά. Αυτή η αντίληψη είναι λάθος. Γιατί οι hackers, crackers και το κακό συναπάντημα βρίσκονται κατα εκατοντάδες στο Internet και διαθέτουν τα κατάλληλα εργαλεία, τις γνώσεις και την επιθυμία να τρυπώσουν στο μηχάνημα σας. Όχι μεσω wireless, αλλά μέσω του eMule!

Εαν σκεφτείτε πόσο ασήμαντες είναι οι πιθανότητες, στο εύρος που εκπέμπετε, να βρίσκεται ενας δαιμόνιος hacker που τρυπάει το SMB των Windows XP για πρωϊνό, τότε θα αλλάξετε απόψεις.

Για αυτούς ανάμεσα μας, που απαιτούν την μέγιστη ασφάλεια, ακόμα και για την σπάνια περίπτωση να έχετε γείτονες ενα hacker crew, μπορείτε με πολύ απλό τρόπο να κλειδώσετε καλά. Πως; Σε επίπεδο IP. Εγκαθιστάτε ενα software firewall (υπάρχουν δωρεάν) στον υπολογιστή σας και απαγορεύετε ΚΑΘΕ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ με όλες τις Internal IP (π.χ. 192.168.1.0) εκτός αυτής του Router και όποιας άλλης χρειάζεστε για το δεύτερο PC σας. Τώρα, εαν ο επιτιθέμενος, που δεν του απαντάει κανένα IP, ψαχτεί να βρεί τρόπο να κάνει IP spoofing ε, τότε αξίζει να τον γνωρίσετε αυτό τον τύπο! Για δύο λόγους.

Για να τον ρωτήσετε “Τι ήταν αυτό το τόσο σημαντικό αρχείο που έχω και το θές τόσο πολύ, ωστε να μπεις σε αυτή τη διαδικασία;”

Για να πιείτε εναν καφέ και να σας μάθει τα μυστικά του hacking!

Ας μην ξεχνάμε τα Μητροπολιτικά Ασύρματα Δύκτια. Εκεί πως επιβιώνουν α-hackάριστοι;

Απο τη μεριά του επωφελούμενου

Επωφελούμενος μπορεί να είναι ο καθένας που επιχειρεί να συμμετάσχει. Όσο μεγαλύτερη η συμμετοχή, τόσο μεγαλύτερη η “κάλυψη” αυτού του δικτύου. Ο χρήσης οφείλει να μη “λιώνει” τη σύνδεση και εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, πιστέψτε με θα το κάνει. Γιατί; Διότι γνωρίζει πως αν δεν το κάνει, τότε απλά θα κοπεί. Όφελος μηδεν.