Το πικαπ είναι για τη μουσική…

Επέστρεψα απο μια ηλιόλουστη χαρούμενη μέρα στην Αθήνα…

Ξαφνικά ο ήλιος της χάρισε μια ομορφιά. Νοσταλγία για το περσινό καλοκαίρι. Βρέθηκα να μην χορταίνω τα καλά της… Κοίταξα τα PC μου, τρία τον αριθμό, το laptop μου, τον DSL router μου, τους δυο εκτυπωτές μου, την τηλεόραση τον ενισχυτή, το CD Player και το…πικάπ. Σκονισμένο, σχεδόν νεκρό σαν απο μια άλλη εποχή. Ένιωσα μια στεναχώρια.

Φτιαγμένο απο ξύλο. Λεπτός σχεδιασμός, υπολογισμοί ακριβείας για εκείνη την άμοιρη τη βελόνα, τα πέλματα του… Άραγε να παίζει ακόμα, οι ιμάντες του να έχουν αντέξει στην ακινησία; Με μιας κινήθηκα στην βιβλιοθήκη. Το κάτω ράφι της, εκείνο δηλαδή που δεν το προσέχουμε και ιδιαίτερα, φιλοξενεί ακόμη τα 33 στροφών δισκάκια μου. Τα αγόραζα μετα μανίας ακόμη και πριν αγοράσω το πικάπ μου. Δεν είναι πολλά, είναι επιλεγμένα… Αναπαύονταν εν ειρήνη αγαπημένα το ένα δίπλα στο άλλο, τα δισκάκια… Βινύλιο και χαρτί… Ή πλαστικό και χαρτί αν θέλετε. Για μένα θα είναι πάντα βινύλιο…

Τράβηξα το υπέροχο album των Eagles, εκείνο που δημιουργεί ακόμα ρίγη στους θρησκόληπτους…Ναι, αυτό με το Hotel California…και το New Kid in Town. Το έβγαλα απο την προστατευτική του νάιλον θήκη και συνειδητοποίησα πως We are all just prisoners here, of our own device… Με κατέβαλε η σκέψη. Μήπως τελικά οι Eagles «είδαν» νωρίτερα απο εμάς το Τέλος της Τεχνολογίας; Μήπως τελικά το τραγούδι αυτό εξαίσιο απο κάθε άποψη, ήθελε να μας ενημερώσει για αυτά που έπονται; Κλειστήκαμε τελικά στην τεχνολογία και αφήσαμε απ΄ έξω το πικάπ; Τι άλλο άραγε αφήσαμε απ’ έξω;