Η αβάσταχτη ελαφρότητα της … επιλογής
Πολλές φορές με βρίσκω απασχολημένο με δεκάδες πράγματα, νέα, παλιά, παλιά που προσπαθώ να ξαναθυμηθώ, νέα που μόλις έχω ξεχάσει…
Η επιλογή της τεχνολογίας σαν επάγγελμα και όχι σαν χόμπι, πολύ συχνά ακρωτηριάζει τη σκέψη μας. Αυτό γιατί απλά το πεδίο είναι τόσο μεγάλο, όσο κανένα επιστημονικό πεδίο που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα.
Η όποια ένσταση στο παραπάνω μπορεί να γίνει δεκτή αν και μόνο αν δεχθεί κανείς το εξής:
«Ποτέ, κανένα θέμα δεν έτυχε τέτοιας ευρείας αποδοχής στον πλανήτη, όσο η τεχνολογία»
Η θαυματουργή Ιατρική, η Μηχανολογία, τα Νομικά και τόσες άλλες επιστήμες λειτουργούσαν λίγο ως πολύ σε κλειστές κοινότητες. Των επιστημόνων. Η συνολική σκέψη που παραγόταν και παράγεται αποδίδει ορισμένο ποσό Γνώσης. Η Γνώση ορίζεται σαν το φιλτράρισμα των ωμών ιδεών, πειραμάτων, πολύωρων συζητήσεων και μελέτης ορισμένων ανθρώπων μιας κλειστής κοινότητας. Δεν θα μπορούσε ποτέ άλλωστε ένας μηχανολόγος να συνεισφέρει ή να ενδιαφερθεί για την μελέτη του γονιδιώματος…
Η Γνώση αυτή πέρασε πάλι σε κλειστές κοινότητες που ονομάζουμε Πανεπιστήμιο ή Ακαδημίες ή Σχολές ή Κολλέγιο ή …
Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων αυτού του όμορφου κόσμου λοιπόν, αποδέχεται την Γνώση ανεπιφύλακτα και ως ευαγγέλιο, είτε με τη μορφή του γιατρού που σώζει και θεραπεύει, είτε του δικαστή που αποδίδει ποινές ή απελευθερώνει.
Αν λοιπόν, σε μια επιστημονική συζήτηση μεταξύ φοιτητών ιατρικής η οποίοι και αναζητούν τη θεραπεία σε μια ασθένεια, προσθέσουμε και μερικές χιλιάδες άσχετων προς το αντικείμενο συμμετεχόντων, θα πετύχουμε την δημιουργία παρασίτων, τον αποπροσανατολισμό της συζήτησης, την βαρεμάρα, τον εκνευρισμό και εν τέλει την διακοπή της συζήτησης. Ακόμη όμως και στην περίπτωση που δεν είχαμε διακοπή, σίγουρα τα συμπεράσματα και τα ευρήματα θα ήταν επηρεασμένα απο παντελώς εξωγενείς σκεπτικά, ξένα προς τον πυρήνα της επιστήμης. Ίσως με φαντασία, αλλά σίγουρα πολύ καθυστερημένα και με μεγάλες πιθανότητες σφαλμάτων.
Αυτό που θέλω να στοχεύσω λοιπόν για να συνθέσω αυτό που προσπαθώ να πω, είναι η ακατάπαυστη, ογκωδέστατη παραγωγή παρασίτων στην ευρύτερη ομάδα που αποτελεί τους σχετιζόμενους με την πληροφορική. Επαγγελματίες, προγραμματιστές, χομπίστες, χάκερς, πιτσιρικάδες που παίζουν παιχνίδια, γιατρους, δικηγορους, πολιτικους, ντανταδες, μαμάδες, linuxαδες και το … κακο συναπάντημα. Όλο αυτό το πολύχρωμο συμπαθές κοινό κατα τα άλλα, συνωστίζεται μαζί με τις όποιες γνώσεις διαθέτει σε forum, καφετέριες, πλατείες παγκάκια, chat και όπου υπάρχει ανθρώπινη κοινωνική δραστηριότητα.
Ποστάρει σχόλια, υπερασπίζεται τις λάθος ή σωστές θεωρίες και γνώσεις που άκουσε, διάβασε, του είπε ο babisrulez απο το forum του mitsou που έχει ενα ξάδελφο που ξέρει και είναι προγραμματισταράς που δουλεύει στην linux και δεν είναι αυτή η δουλεία του, χασάπης είναι, αλλά ξέρει και γαμώ….
Ενα αφιλτράριστο πάρτυ ασχετοσύνης που λυμαίνεται την σεβαστή κοινότητα της τεχνολογίας της πληροφορικής εντείνεται μέρα με την ημέρα αποκτώντας δύναμη. Μεγάλη δύναμη. Τέτοια που μπορεί να καθοδηγεί εταιρίες, οργανισμούς ακόμα και κυβερνήσεις. Η παγκόσμια δύναμη του όχλου.
Εάν λοιπόν βάλουμε το αυτί μας στο διαδύκτιο θα τρομάξουμε απο την φασαρία. Ένας όχλος άχρηστων δεδομένων, λαθών, μισολογων, ψευτογνωσεων, επαναλήψεων, τυφλής αναπαραγωγής και μύριων άλλων κακών.
Η χρήσιμη πληροφορία είναι πάντοτε αποτέλεσμα ενός ερωτήματος και στην πλειονότητα των περιπτώσεων η απάντηση είναι μια και είναι μεστή και συμπυκνωμένη, μικρή και εύκολα αντιληπτή απο τον όποιο αποδέκτη που ενδιαφέρεται να την αποκτήσει.
Σε ενα βιβλίο υπάρχει ορισμένη συμπυκνωμένη, εμπεριστατωμένη, και οργανωμένη Γνώση η οποία έχει ελεγχθεί, έχει συνταχθεί και τελικά έχει αποδοθεί. Ο συγγραφέας ή οι συγγραφείς του είναι επώνυμοι και αποδέχονται την ευθύνη των γραπτών τους, τις περισσότερες φορές μάλιστα αποτελούν τμήμα του θέματος για το οποίο γράφουν. Ενα μαθηματικό σύγγραμμα, γράφεται απο εναν η περισσότερους μαθηματικούς. Εκεί βρίσκεται και ο πλούτος ενος βιβλίου σε αντίθεση με το χάος της πληροφορίας του διαδικτυου.
Η πληροφορία χάνει την αξία της στο διαδύκτιο, όπως και αυτό που γράφω εγώ τώρα εδώ, δεν συγκρίνεται με την έντυπη μορφή του, την οποία θα μπορούσε κάποιος να βρει σε μια κατηγορία, σε ένα ράφι βιβλιοπωλείου δίπλα σε άλλα παρόμοια έντυπα.
Με ανησυχεί ιδιαίτερα το πεπερασμένο των δυνατοτήτων του μυαλού μας, να φιλτράρει τις συνεχείς επιθέσεις σκουπιδιών. Μοιάζει λίγο οταν μπαίνω στο internet και ψάχνω μια πληροφορία σαν να δέχομαι denial of service attack, απο χιλιάδες άχρηστες λέξεις και φράσεις που όλες προσπαθούν να τραβήξουν την προσοχή και το ενδιαφέρον μου! Τελικά αισθάνομαι άγχος, αισθάνομαι χαμένος, αισθάνομαι αβοήθητος σε αυτό τον πλανήτη.
Στον πλανήτη της ωμής πληροφορίας…
